โศกนาฏกรรม “น้องมาเรียม – พี่ยามีล”

ปรากฏการณ์ที่พะยูนเสียชีวิตต่อเนื่องในปี 2562 นี้ นับว่าสร้างความสะเทือนใจให้แก่ผู้คนจำนวนหนึ่ง โดยเฉพาะผู้ที่รักสัตว์ และผู้ที่รับทราบสาเหตุของการเสียชีวิตของพะยูน ดั่งเช่น “มาเรียม” และ “ยามีล” ที่อาศัยอยู่ในทะเลอันดามันชายฝั่งประเทศไทย

หากพะยูนเหล่านี้เสียชีวิตตามธรรมชาติ ก็คงจะไม่สร้างความสะเทือนใจ เท่ากับเสียชีวิตด้วยฝีมือมนุษย์ หรือ หากพะยูนเหล่านี้เสียชีวิตด้วยเครื่องมือประมง ก็คงไม่สร้างความเศร้าใจเท่าใดนัก เนื่องจากเราสามารถหาทางออกให้กับ “วิถีการประมง” ได้ เช่น ปรับเปลี่ยนเครื่องมือประมง หรือ ไม่เข้าไปจับปลาในแหล่งที่อยู่อาศัยของพะยูน

แต่พะยูนเหล่านี้เสียชีวิตจากสิ่งแปลกปลอมที่มิใช่อาหารของเขา หากแต่เป็นสิ่งที่มนุษย์ใช้แล้วทิ้ง นั่นคือ ขยะพลาสติก ที่สร้างปัญหาสุขภาพให้แก่พะยูนทั้งทางตรงและทางอ้อม

พวกเราทราบกันมาระยะหนึ่งแล้วว่า ขยะบนบกที่พวกเราก่อขึ้นมานั้น ไม่สามารถจัดการได้ดีเท่าที่ควร และมีขยะจำนวนมากที่ไม่ได้เข้าสู่ระบบการจัดการ ทำให้มีขยะไหลหรือเคลื่อนย้ายลงสู่ทะเล อีกทั้งทะเลไม่สามารถจัดการขยะเหล่านั้นได้ด้วยวิถีทางธรรมชาติ

การจัดการขยะบนบกน่าจะง่ายกว่าการจัดเก็บขยะในท้องทะเล ทั้งในแง่ของต้นทุนและกำลังคน อีกทั้งยังเป็นการจัดการที่ต้นทาง มิใช่แก้ปัญหาที่ปลายทาง (ในทะเล) การจัดการขยะพลาสติก สามารถดำเนินการได้ง่าย ถ้าพวกเรารู้จักแยกขยะพลาสติกออกจากขยะประเภทอื่น และกระทำกันอย่างเป็นประจำจนเป็นนิสัยหรือวัฒนธรรมองค์กร (บ้าน ที่ทำงาน สถานที่สาธารณะ) และการแยกขยะพลาสติก ก็มิใช่ดำเนินการได้ง่าย ถ้าไม่มีอุปกรณ์หรือถังขยะที่ถูกต้อง ให้พวกเราแยกขยะพลาสติก

แล้ว “ใคร” จะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการปรับเปลี่ยนวิถีการทิ้งและแยกขยะ หรือ เปลี่ยนอุปกรณ์หรือถังขยะ ให้เหมาะสม

พวกเราต้อง “รอให้ใคร” ดำเนินการ หรือ? หากไม่มี “ใคร” ดำเนินการ พวกเราก็จะอยู่กัน “เฉยๆ” เช่นนั้น หรือ

พวกเราจะคอยโศกนาฏกรรม “น้องมาเรียม – พี่ยามีล” อีกกี่ครั้ง จึงจะยอมจ่ายเงินเพื่อเก็บกวาดขยะพลาสติกที่พวกเราทิ้ง

%d bloggers like this: